A cappella

Close harmony

Pop- en musicalkoren

Vocal groups

Recensie:

Vocal2 met Brothers-4-Tune en Jammin'

Dat één plus één meer kan zijn dan gewoon maar twee, bleek ook weer uit het dubbelconcert van Jammin’ met Brothers-4-Tune, op 16 februari in het Amsterdamse Pleintheater.

Toch wel een spannende samenwerking. Jammin’, een gemengde vocal group uit Amersfoort met 17 leden, bestaat pas anderhalf jaar. Brothers 4 Tune is een doorgewinterd mannenkwintet dat al langer aan de diverse festivals deelneemt dan de meeste bezoekers zich kunnen herinneren.

Jammin'

En de optelsom is genieten. Jammin’ is goed bezig zijn ambities waar te maken. Het kan swingen (Master Blaster Jammin’), prachtig gedragen klinken (Knight moves, MLK), of lekker uptempo. Ook durft het ingewikkelde ritmes aan, zoals in het vaker gehoorde (grijsgedraaide?) Mas que nada. De individuele kwaliteiten blijken uit prachtige solo’s in This little light of mine. Daarbij ziet het er allemaal heel verzorgd uit, goedgekozen en consequent toegepaste kleuren, en doordachte choreo’s. Als Jammin’ doorgroeit zoals het in het afgelopen jaar heeft gedaan, kunnen we daar in de toekomst nog veel plezier van beleven!
 

Brothers-4-Tune

Het tweede blok voor de pauze, en ook weer na de pauze, werd gevuld door Brothers 4 Tune. Volgens hun site is hun motto ‘A cappella is fun’, en dat maken ze helemaal waar. Zij veroveren de harten van het publiek met hun humor tijdens de aankondigingen van de liedjes, en hun sterke mimiek tijdens het zingen. Ook zij zien er goed uit, kleding en beweging, maar allemaal zo vanzelfsprekend dat het eigenlijk vooral niet opvalt. En o ja: zingen kunnen ze ook. Of het nu grappig is (Mijn fietsje), lekkere pop (The things we do for love), of een betoverende ballad (What’ll I do), alles klinkt goed.

En wat is nu de vergrotende factor in de optelsom? De gezamenlijke nummers natuurlijk. Twee speciaal voor deze gelegenheid door Frances Dekker gearrangeerde nummers zorgden voor het verrassende effect op het publiek. End of the road werd prachtig ingezet door Jammin’, en ineens kwam daar een brother voor de eerste solo, snel gevolgd door de tweede brother, tot uiteindelijke alle artiesten op het podium stonden. En ook het slotlied, Blame it on the boogie, werd uitgevoerd door dit ad hoc superkoor. Wij mogen hopen dat dit voorbeeld wordt gevolgd door diverse andere Vocal groups!

Anja Lam