Fontys Jazz Choir en Be Sharp! zonder kraakje

Dubbelconcert in Theater aan de werf, Utrecht, 12 oktober 2008

Een dubbelconcert van twee gelauwerde vocale groepen. Daarvoor wil je graag een zondagmiddagnazomer in oktober inleveren. Het Fontys Jazz Choir bestaat uit studenten van de gelijknamige hogeschool in Tilburg, Be Sharp! overwegend uit zangers en zangeressen die het er als serieuze hobby bij doen. Beide staan onder leiding staan van dirigent Hans van den Brand, docent aan de hogeschool en - na het vertrek van Jetse Bremer - nu ook al weer enkele maanden dirigent van Be Sharp!

Het Fontys Jazz Choir zong overwegend jazz-arrangementen, met kleine uitstapjes naar gospel en pop. Vooral de jazzstukken vielen op. Heerlijk om een groep te horen die de soms complexe akkoorden en ritmes van New York Voices’ arrangeur Darmon Meador met gemak aankan en er daardoor ook muziek van weet te maken. De openingsnummers ‘Why don’t you write me?’ en ‘Takin’ a chance on love’ waren prachtige voorbeelden van perfecte jazz. Zuiver, swingend, intens, hier en daar een solootje. En dat alles met handmicrofoons prachtig versterkt. Top. Zo’n opening voorspelde veel voor de rest van het programma, maar dat valt dan weer tegen. Er kwam nog een arrangement van Fontys-student Erik van Vugt (‘Zombie’ van The Cranberries) voorbij dat nieuwsgierig maakte, maar dat was het eigenlijk wel. Met zoveel zangkwaliteit verwacht je dat het dak er ook eens afgaat. Als dat dan niet komt, is dat toch een gemiste kans, voor het publiek maar ook voor de zangers zelf, die meer in huis hebben dan ze konden laten zien en horen. (O ja, het jazzcombo, waarschijnlijk ook uit het huis van Fontys, begeleidde het koor meer dan uitstekend.)

Be Sharp! opende na de pauze even sterk als het Fontys Jazz Choir dat eerder had gedaan, met schitterende uitvoeringen van ‘Words’ (Anders Edenroth), ‘That ever I saw’ (Darmon Meador) en ‘Mahna de carnaval’ (arr. Jetse Bremer). Evenzo werden de verwachtingen die dat wekte niet bewaarheid in het verdere programma. Dat Be Sharp! goed kan zingen is bekend, ook de choreo was goed en functioneel. Prima allemaal. Maar je wilt als toehoorder geraakt worden, je wilt wat meemaken. En dat komt dan maar niet. Het wil maar niet knallen. We krijgen een koorstuk en nog een koorstuk en nóg een, allemaal in keurige arrangementen. Heel af en toe popt er een prachtig individuutje op (zoals een wonderbaarlijk mooie ‘Arabische’ solo in Desert Rose), maar dat moet weer vlug terug in de groep. Ik had wel wat bijzonders willen meemaken, meer solisten, een onbekend nummer, een experiment, een stuk dat de toehoorders bij de lurven pakt. Met dit klassemateriaal moet dat toch geen enkel probleem zijn? Be Sharp, kan het wat scherper?

“There is a crack, a crack in everything. That's how the light gets in”, zong Leonard Cohen ooit. Dat beschrijft zo ongeveer het gevoel dat ik die middag kreeg. Beide groepen lieten horen hoe mooi jazz en pop in koorvorm kan klinken als je er tijd en kwaliteit in stopt. Maar ik miste toch datgene dat alles oplicht: het kraakje

Thomas Hessels