|
Had tot voor kort nog nooit iemand van Shiva Knows gehoord, nu net iets langer dan een jaar na oprichting debuteert deze Maastrichtse a cappella vocalgroup met een concertshow opgedragen aan hun grote voorbeelden: “A Tribute to The Real Group”.
Zondagmiddag 13 januari 2008 kon het publiek in een uitverkochte Cellebroederskapel genieten van een zeer mooi uitgebalanceerde show. Mooie adembenemende ballads met een zeer hoog kippenvelgehalte werden afgewisseld met opzwepende en swingende up-tempo composities van de bekende Zweedse formatie, welke door Shiva op geheel eigen pakkende wijze worden geïnterpreteerd. De show bevat overigens ook een aantal prachtige nummers die niet van de hand van The Real Group zijn. Alhoewel de show in de grondverf staat en her en der nog bijgeschaafd zal worden is het nu al een genot om naar te luisteren en zeer veelbelovend.
Tijdens de show krijgen ook alle vocalisten van de formatie de kans hun solistische kwaliteiten te tonen. En kwaliteit is er zeker in huis. Dat Luc Nelissen er een goede neus voor heeft de juiste mensen bij elkaar te brengen heeft hij al laten zien bij de formatie van Rock4. Bij het samenstellen van Shiva Knows heeft hij vocalisten bij elkaar gebracht die alles in huis hebben dat succes te evenaren of wellicht zelfs te overtroeven. Vijf begaafde mensen stuk voor stuk met een prachtig eigen stemgeluid waarmee ze de toehoorder in hun greep weten te houden. Sopranen met zo’n mooie heldere maar tegelijkertijd warme ronde sound zijn zeldzaam.
Al met al kan Shiva Knows terugkijken op een zeer succesvol oprichtingsjaar. In Juli wisten zij tijdens de International A Cappella Competition Vokal Total in Graz de 3e prijs Ward Swingle Award in de wacht te slepen. In oktober werden zij tijdens Totaal Vokaal Zuid in Maastricht door het publiek tot winnaars uitgeroepen. Door ziekte waren zij verhinderd deel te nemen aan het Vocal Light TOP Festival in Apeldoorn, maar het staat buiten kijf dat zij daar zeker hoge ogen hadden gegooid wanneer zij wel acte de présence hadden kunnen geven. En nu dan een nieuwe “A Tribute to The real Group”concertshow waarmee zij zeker veel publiek gaan trekken. Het is in ieder geval een aanrader om te gaan bekijken en beluisteren.
Marike Prins
|
|
Shiva moet op zoek naar eigen ziel
Muziek maken en naar muziek luisteren, is een subtiel iets. Elke muzikant is uniek in zijn of haar interpretatie, elke luisteraar haalt er zijn of haar eigen emotie uit. Wat de muzikant en de luisteraar bijeen brengt, is het genot iets tot klinken te brengen, van persoon tot persoon. Komt die vibratie over, dan is het voor beiden een ervaring die diep kan gaan, lang kan blijven, en verlangen doet naar meer.
Deze enigszins filosofische inleiding heb ik nodig als kader voor de bespreking van het concert van Shiva Knows ‘A tribute to the Real Group’ op 13 december 2008.
Dat concert heeft mij – amateur a capella-fanaat – verward. Aan de ene kant vond ik het een mooi concert, aan de andere kant stelde het me ook teleur. Natuurlijk is het een feest om vijf stemmen te horen die het fantastische repertoire van de Zweedse topgroep Real Group in zijn volle complexiteit kunnen overbrengen. Muzikaal leider Luc Nelissen (inderdaad, de bariton van Rock 4) heeft vier goede zangers om zich heen weten te verzamelen. Het ritmisch complexe nummer ‘It don’t mean a thing’, maar bijvoorbeeld ook het woordloze klankspel ‘Götta’ vormden daarvan het overtuigend bewijs.
De keerzijde is evenwel dat de groep (nog) geen groep is met een eigen identiteit. Wat ik vooral zag en hoorde was een keuze de Real Group te imiteren. Daar kun je als groep voor kiezen, maar dan krijg je op z’n best een kopie van het origineel. Zeker als je ook nog niet veel tijd hebt gestoken in zaken buiten de noten, zoals choreo, interactie met het publiek en tekstinterpretatie. Je zou toch op z’n minst verwachten dat een groep met de kwaliteiten van Shiva Knows er iets meer artisticiteit in legt. Die zag ik niet. Daardoor bekroop mij snel het gevoel te zitten kijken naar een knap kunstje, niet een dieper liggende muziekbeleving mee te maken.
Ik realiseer me dat dit een persoonlijke interpretatie is van wat een concert hoort te zijn. Anderen kunnen er anders over denken. Maar wat mij betreft is deze eerste show de opstart van een groep die nu echt op zoek gaat naar zijn eigen ziel. De ‘unplugged’ toegift ‘Hard times come again no more’ van de Amerikaanse groep ‘Eclipse’ bewees dat het er wel in zit: overdracht van de tekst, lijven die er helemaal in zaten, de schoonheid van natuurlijk samensmeltend geluid. Dáár voelde ik dan eindelijk een band met de groep. Daarvoor kom ik naar het theater.
Thomas Hessels
|
Twee meningen over een opmerkelijke groep