Vijftien jaar Divina close harmony:
Divas On Stage

Uitverkocht jubileumconcert op 28 november 2009 in Cultuurhuis Stefanus Utrecht

Drie dirigenten

Op 28 november vierde de vrouwengroep Divina voor een uitverkochte zaal met 300 bezoekers het derde lustrum met een concert in het Cultuurhuis Stefanus in Utrecht.
Het werd een avond waarin de zangeressen heel veel kanten van zichzelf lieten zien en van de geschiedenis van de groep.

De geschiedenis van Divina kent drie periodes en die kwamen in het programma tot uiting in de eerste nummers in de gepolijste arrangementen van oprichter Tijs Krammer. Nederlandse en Engelstalige nummers van Borsato tot Kate Bush. Dat was in de eerste jaren het kostelijke handelsmerk van Divina. Daarna volgden de meer gevarieerde arrangementen van de tweede dirigent Jetse Bremer, die een veel sterkere nadruk leggen op de virtuositeit van de zangeressen, zoals in de nummers ‘take me coco’ van Zap Mama. Jetse Bremer bood, juist door de grotere mogelijkheden tot virtuositeit, voor Divina een gouden kans om aan de top van close harmony zingen te komen. En het derde stuk geschiedenis van het programma was het recente verleden en het heden met dirigent Pepijn Lagerwey. Met hem lijkt de groep gekozen te hebben voor het experiment. Dat levert briljante nummertjes op als het Franse ‘ta douleur’, een beetje gek en steeds leuk, en bijvoorbeeld ‘De dikke portemonnee’, een Kaandorpnummer dat in solo gevoelig, ingetogen en behendig over de rand van het podium heen gezongen wordt door Sanne Peters.

Zestien vrouwen op het podium

Ook wil ik iets zeggen over de kanten die de Diva’s van zichzelf lieten zien in hun jubileumshow. En ik doe dat aan de hand van de vier kwalificaties die Divina zelf op haar affiche noemt: vrouwelijk, speels, brutaal, ontroerend. Al deze kanten lieten de zangeressen ruimschoots zien op het podium en dat is wat zingen in het algemeen en close harmony in het bijzonder zo aantrekkelijk maakt. Er is van alles te beleven voor het publiek: naar jonge mensen kijken, geboeid de verrassende presentatie volgen, verrast ophoren van teksten over moord (Childhood memories) of eindeloos genieten (Golden) en ten slotte goede zangeressen horen zingen in ontroerende harmonieën (Nada mas). Wat is daar nog meer over te zeggen? Dat het hier en daar méér mag zijn. ‘Extreem’ spreekt het publiek altijd meer aan. Nog striktere kledingafspraken, hoewel de groep er mooi uitzag. Nog een tikkeltje brutalere emotionele spierballetjes. Nog meer overtuiging en emotie. Het is de moeite waard voor dit Divina om daar aan te blijven werken; dit is een groep met de potentie van een nummer één.

Ko Burger