Straight no Chaser: Happy Hour

 

Gezien en gehoord 18 februari 2015 in een goed gevulde grote zaal van de Meervaart, Amsterdam.

 

Een show op routine voor een enthousiast publiek

Tien zeer populaire Amerikanen op ’Happy Hour’ tour. Jazz/soul/pop a cappella coversongs, mics, snelle danspasjes, vlotte praatjes. De dertigers is aan te zien, dat ze in drie maanden 66 concerten in de VS en 19 in Europa achter de kiezen hebben: pakken wat sleets geraakt, veel routine.

 

Het publiek reageerde enthousiast op de vlotte show. De stemmen klonken zowel solistisch als in ensembleverband heel prettig. De acts hadden wel humor, al leek die nogal ingebakken. De meest op dit publiek gerichte opmerkingen, dat Amsterdamse coffeeshops geen koffie schonken, goh, en dat Amsterdam aan Las Vegas deed denken, leken me missers. De show daarentegen had best wat meer Las Vegas-allure mogen hebben. Zowel de bij de tour horende belichting als de videobeelden ontbraken. Dus alle aandacht voor de op den duur door het gekozen format wat op elkaar lijkende liedjes.

 

Straight No ChaserWelke songs klonken daar zoal? De meeste staan ook op de 4 CD’s van de groep, maar niet de starter ‘Happy’ van Pharrell Williams. Deze kon niet missen in een show met die naam! Een leuke binnenkomer, maar wat matjes. Bij diverse liedjes werden zeer hoge stemmen (een kwart onder de hoge C!) in stelling gebracht, zoals in de sixties medley Big girls don’t cry/Walk like a man, in The lion sleeps tonight en in een feilloze nabootsing van Billy Jean met bijbehorende danstrucs. Gejuich in de zaal.

De vocal percussion was prettig: to-the-point, maar zeker ook door het bescheiden volume. Een enkele solo of een leuk experimentje met de mics had de gladde show wel wat meer vonk kunnen geven (kijk eens op de site van Slixs!). Jerome, die mooie bruine meneer had heel vaak de lead, met never ending adlibs, zoals in een verrassend mooi Kiss from a rose, Bob Dylans Make you feel my love en Adeles Rolling in the deep. Hij was zeker ook de grootste clown van de groep, maar dat weet ie ook.

 

SNC vertoont een grote voorkeur voor medleys. Denk aan Blurred lines/Kiss, I’m yours /Somewhere over the rainbow, Some nights/We are young, Use me/Ain’t no sunshine. We hadden het dus kunnen weten dat de toegift niet zomaar een kerstlied was. The 12 days of Christmas liep door in Africa van Toto. Erg creatief allemaal, maar op den duur wil je graag weer terug naar af, één lied.

Gelukkig kwam er ook nog even een heel ander geluid langs in de splinternieuwe vintage coversong All about that bass, waarin nu eens niet de tenoren, maar de lagere stemmen voor het voetlicht kwamen. Dat werd erg gewaardeerd; het publiek joelde.

 

Daarmee kom ik op iets algemeners: bij heel veel liedjes is sprake van één lead met negen zachte backing vocals/vocal percussion. Mooi afgewogen en in balans, maar wat zou ik ze graag eens wat meer met z’n allen, zonder hoofdrollen, horen zingen, minder voor de show alswel voor de muziek. Iets adembenemends. Maar het wachten zal toch vooral zijn op een songbook met hun fijne arrangementen, zeker nu steeds meer koren en groepen in Nederland graag jazz/soul/pop met vocal percussion en een lead willen zingen.

 

Angela Leijdekkers

 

Delen: