Fem@il: Oefening baart kleinkunst

 

Gezien en gehoord: "Oefening Baart Kleinkunst" van Fem@il, 17 november 2012 in Vrije School Raphael Almere. 

Dirigent: Jetse Bremer -  Regie: Niels van der Schaaf

 

Fem@il zingt kleinkunstkrakers

Er lijkt een trend gezet in a cappella-Nederland om onze zangvorm te combineren met Nederlandse teksten. Steeds meer groepen en koren komen met eigen teksten of vertalingen, of laten bestaande Nederlandstalige kleinkunstliederen arrangeren. Dat is een mooie trend, want ons publiek hoort graag een lied met een verhaal. Als er dan ook nog mee te lachen valt, gaat het dak er soms helemaal af. 


Fem@il, het gelouterde dameskoor uit Almere, heeft daar al langer een traditie in. Het programma dat ze nu brachten was helemaal bijzonder, namelijk afkomstig uit de schatkamer van het Nederlandstalige kleinkunstlied. Liedteksten van Michel van de Plas, Toon Hermans, Brigitte Kaandorp, Jeroen van Merwijk, Drs. P., Annie M.G. Schmidt, Ramses Shaffy, Jan Boerstoel, om alleen de allerbekendsten te noemen. Bij elkaar een heerlijk avondje Nederlandstalige klasse.

 

Je kon merken dat de dames er zelf zin in hadden om al dat moois uit te voeren. Er was plezier op het toneel en dat kwam goed de zaal binnen. Dat laatste vooral ook omdat alle teksten uitstekend hoorbaar waren. Zoiets lijkt een vanzelfsprekendheid, maar hoe vaak hoor je niet een koor dat onritmisch zingt, of totaal geen besef heeft waar het lied over gaat? Liederen met een verhaal wil je woord voor woord kunnen volgen. Dat kan alleen als een koor dat weet en daar in de repetities op werkt. Dirigent Jetse Bremer heeft dat duidelijk gedaan en leverde een spatgelijke koorklank af. Daardoor – en natuurlijk door het mooie stemmenmateriaal – is en blijft Fem@il top.

 

Dat gezegd hebbende wil ik wat opmerken over de valkuilen van het gekozen programma. Gerenommeerde kleinkunstnummers op het programma nemen heeft als bezwaar dat het publiek al met een zekere  herinnering aan het origineel in de zaal zit. Kom daar nog maar eens overheen als je Lente zingt  of De grote blote man, prachtnummers van Brigitte Kaandorp, of doe Karin Bloemen maar vergeten met Geen kind meer of Apartheid. Dan moet je wel verdomd veel kleinkunstkracht in huis hebben.  Vaak kun je dan beter zo’n nummer naar je eigen hand te zetten.

 

Fem@il deed dat door sommige nummers doodgewoon kolderiek te maken. Een vrolijke verkleedpartij bij De Dodenrit bijvoorbeeld, of het mooie Mannen met de griep waarbij de dames een mannelijke pop ten tonele voerden, in de reprise vervangen door bereidwillige levende have. Mooie vondst! Die nummers bleven me bij. Maar ook de nummers waarin de dames lieten horen én zien dat ze de tekst méénden. Dan zit er innerlijke kracht achter de zang en de presentatie, raak je geboeid en hé, dan zit het origineel er ineens niet meer tussen. Die sensatie had ik bij Ik zou je het liefst in een doosje willen doen. En (ja ook!) Apartheid, maar daar hielp het swingende arrangement beslist ook bij. 

 

De arrangementen waren uiteraard weer alle van Jetse Bremer. Vooral in de sfeernummers was er een hele mooie klank. Daar gun je de zangeressen als het ware violen bij, in plaats van het toch beperkte ondersteunende geluid van een digitale piano. De beste arrangementen vond ik die waarbij een liedtekst in een nieuwe muzikale bedding kwam te liggen, zoals het jazzy Sammy.

 

Thomas Hessels

--

Foto's: Arjan Schalken 

 

Delen: