Pitch Control: Voltage

 

Gehoord en gezien: Pitch Control met "Voltage", zaterdag 23 november 2013, Zaal 3, Den Haag

 

Energieke en afwisselende, mooie show 

Na hun succesvolle optreden op het TOPfestival in Rotterdam kijken we uit naar dit concert van Pitch Control. Het vindt plaats in het voormalige theater Zeebelt naast de oude energiecentrale in het centrum van Den Haag. Een toepasselijke locatie voor hun show ‘Voltage’.

Vroeg in de middag gaan we al op naar Den Haag, omdat we ook een bezoek willen brengen aan de stripboekententoonstelling in het Meermanno Museum. Na het museum eerst maar eens kijken waar het theater is, daarna even winkelen in de buurt en vervolgens eten bij Indisch restaurant Bogor dat vlakbij het theater zit.  

 

En dan dus door naar Pitch Control. De show begint met een muzikaal intro en welkomstwoord en dan gaat de show voortvarend van start met een mooi arrangement van Master Blaster van Stevie Wonder met een leuke choreo. Pitch Control vervolgt met het voor ons onbekende Blurred lines van Robin Thicke, leuk nummer, een mooi arrangement van Yesterday en een wat vreemde eend in de bijt: Silent night. Hierna Human van The Killers en een prachtige uitvoering van I won’t give up van Jason Mraz, een mooie opbouw, een subtiele vocal percussion, en een geweldige solo gezongen door Robbert Blok. De indruk wordt gewekt dat het pauze is en de leden verdwijnen achter de coulissen en komen terug met drinken en bekers en maken het zich gemakkelijk op de vloer. Dan beginnen ze met de Cup song en op het ritme hiervan zingen we met z’n allen onder leiding van Merel een aantal inzingoefeningen. Erg leuk gedaan en dan is het wel pauze.

 

De "jazz hands" van Pitch Control - foto: Frank Herman Het eerste nummer na de pauze is een prachtige uitvoering van Skyfall van Adele, al is het intro het niet helemaal voor mij. Dan De kaktus door Wijke Visker, dat blijft hilarisch leuk en vervolgens het prachtige Broken van Kasja Vala. Ze zingen dit staand om het publiek heen en dat geeft toch altijd weer een extra dimensie aan een nummer. Hierna gaat een van de leden de tribune op en vraagt aan een 4-tal mensen hoe ze heten en die namen zingen ze, in vier groepen verdeeld, elk met een eigen ritme, om een achtergrond te vormen voor een improvisatiesolo van Marlou Vriens. Dan voor mij het leukste nummer van de avond, een mooi arrangement van September van Earth, Wind & Fire met een ongelofelijk strakke choreo. Wij zingen dit nummer zelf ook, maar wat de choreo betreft kunnen we hier nog wat van leren. Het eigen nummer van de groep, De dokter is een soldaat heeft een wat aparte tekst, maar een mooie opbouw in het arrangement. Ik vind het wel leuk als groepen ook eigen nummers doen.

 

Dan het nummer waar ik naar uit gekeken heb met de zoals altijd heerlijke solo’s van Sanne Lenoir en Bastiaan Bot, Chasing cars van Snow Patrol. Het kippenvel moment van de avond, al bleven de tranen, zoals bij hun uitvoering in Rotterdam, dit keer weg. Hierna het enige begeleide nummer Jazzhands, een heerlijk swingend nummer met solo van Floris Munneke en een eigen tekst (en scat) van Wijke Visker op het nummer In a mellow tone van Duke Ellington, heerlijk swingend. De afsluiter is het nummer Rock, pop, opera of tango, we hebben het al vaker gehoord, maar het blijft een heerlijk nummer met een leuke tekst. Dacht dat ik het kende van een andere groep, maar het is een bewerking van een kerstnummer van Kirby Shaw met een tekst Wijke Visker.

 

Na de bekende bedankjes aan de mensen achter de coulissen en natuurlijk dirigente Merel Martens, is het concert afgelopen. We gaan weer opgeladen weg en zingen in de auto nog lang I won’t give up na. Blijkbaar is dat het nummer dat dan toch de meeste indruk maakte. We hebben weer genoten.

 

Hans Koelemij

 

Delen: